ΤΟ ΣΠΙΡΤΟ

Ένα σπίρτο ξάφνου ανάβει, κάπου μες τη νύχτα.

Κι αναρωτιέμαι, είναι φίλος ή οχτρός;

Μα τι όμορφο το φως, κι ο καπνός,

Γαλάζιος, φλογερός.

Σα μέση λυγερή χορεύει,

τρεμοπαίζει και μου γνέφει.

Με σκλαβώνει σιωπηλά, με τις σπείρες μου περνά

Αλυσίδες, Απαλά.

Το αιώνιο σκοτάδι, σα μπαλόνι ξεφυσά

Και τα κενά μέσα στην ύλη ξεφουσκώνουνε αργά.

Share This:

Facebook
Twitter
Pinterest
LinkedIn